Naszym piórem: List Kasi

Powiększ rozmiar tekstu

Witaj Aniu,

Cieszę się, że odezwałaś się po długim milczeniu. Niewesołe informacje o Twoim zdrowiu i Twoich bliskich nie napawają optymizmem, ale niedawno jeden z lekarzy wytłumaczył mi bardzo krótko: na PESEL nic już nie można poradzić.

Często myślę o tym, jak wielka odległość dzieli nas od wielu lat – ja ciągle w Polsce, a Ty w Ameryce.

Wracam wspomnieniami do czasów naszego liceum na Kujawach i myślę, że miałyśmy okazję podobnie postrzegać świat.

Pamiętam jedno takie zdarzenie w klasie maturalnej. Na religię, której lekcje odbywały się wtedy w szkole, przyszedł nowy wikary. Zorientował się szybko, że brakuje jednego naszego kolegi, który był wychowywany w laickiej rodzinie. Na następną lekcję zaprosił go więc, aby podzielił się z nami swoją wersją widzenia świata.

Bardzo nam, niemal dorosłym uczniom, ten ksiądz zaimponował.

Spotkałam go potem kiedyś na Szerokiej z narzeczonym, w czasie gdy potrzebny nam był ślub kościelny, ale raczej taki cichy ze względu na profesję przyszłego męża. Ceremonia w obecności dwóch świadków z rodziny odbyła się w drewnianym kościółku pod Toruniem, ale i tak znalazł się chętny na donos.

Czasem nachodzą mnie takie myśli, że złych ludzi nie brakuje, ale ciągle mam nadzieję, że “ludzi dobrej woli jest więcej”.

Później studia — dla Ciebie we Wrocławiu, a dla mnie w Toruniu — pozwalały nam jednak czasem się spotykać. Sentyment do wspólnych koleżanek i kolegów i ich losów pozostał. W międzyczasie nasze małżeństwa, dzieci i wnuki.

A świat wokół niestety nie napawa optymizmem. Czy kiedykolwiek przyszło Ci do głowy, że niedaleko od nas będzie wojna?

I jeszcze jedna rzecz, która również mnie niepokoi.

Mam wrażenie, że ludzie mają coraz mniej czasu na rozmowy, kontakty, coraz mniej serdeczności i zrozumienia. Dużo szybciej oceniamy, zamiast próbować rozumieć innych. Jako nauczycielka uważam, że nauka empatii powinna być obowiązkowa — od przedszkola do matury.

Ostatnio byłam świadkiem następującego zdarzenia.

Na moim osiedlu błąkał się piesek, który widocznie się zgubił. Podszedł wystraszony do jednego z sąsiadów, który próbował odczytać informację z jego obroży, ale niestety okazały się nieczytelne.

Ale teraz możliwości internetu są niesamowite. Wystarczyła informacja na Facebooku i po godzinie odezwał się właściciel. Gdy przyjechał, radość pieska i jego pana była bezcenna. Powitanie, skoki, piski radości.

Taka sytuacja napełniła mnie bardzo dobrymi myślami — że dobrych ludzi jest więcej, niż nam się wydaje.

Oby zdarzały się jak najczęściej.

Mam nadzieję, że odezwiesz się niebawem.

Pozdrawiam i życzę jak najwięcej zdrowia dla Ciebie i całej rodzinki.

Kasia